Sesim içimde kalsa da, ellerim konuşacak seninle. Bekle ve kaleme ses veren elimi dinle…

Yüreğim acınası bir harabe gibi… Sözlerim kopuk kopuk anlamsız… Baktığım yerde umut yok… Duyduklarım hep karanlık… Dokunduğum tenler yapış yapış yalan… Kan, ter, gözyaşı… Bitmez bu asrın ikiyüzlü vebası…

Bildiniz mi beni? Tanıyabildiniz mi? Karanlık mıyım ben, aydınlık mı? Yalancı mıyım, yoksa dürüst mü? Pardon, acaba bir aynanız var mı? Yoksa bana bakın. Ne görüyorsanız bende, siz o’sunuz bence…

İki dirhem bir çekirdek düşüncelerim, hissettiklerim ters-yüz olmuş… Katlayıp asmışım uykumu çamaşır kokulu kilere… Eksik kullandığım bakışlarımın fazlası mevcuttu zamanında heybemde… Yazdığım yazılar bu kadar anlaşılmaz değildi… Söz ağızdan çıkınca yerine getirilirdi. Bitti mi? Hayır, henüz bitmedi.

Ömrüm baharını aştı, kışa kürek salladı… Bir dilim tatlı sözle doyurmayı bildim aç yüreğimi… Senin vefasızlığını affettim ama yüreğimdeki sevginin bir gramını dahi helal etmedim sana. En değerli şeyimi çaldın benden. Güvensizim artık ben…